Supertrots

 

Het is eindelijk gelukt! Supertrots en fris kan ik melden dat ik heb gedoucht zonder ook maar één spatje water op de badkamervloer te morsen! Natuurlijk is dat een enorme ecologische winst ten aanzien van een verantwoord watergebruik, maar daar was het niet om te doen. Belangrijker was het verlost te worden van het deprimerende dweilen in de minuten direct na de morning-boost. Ik begrijp best, dat dit weinig indruk maakt bij vrienden, bekenden en badkameradviseurs, maar sanitair gezien is er sprake van een serieuze achterstandssituatie in huize Vermaas. Een nieuw bad leek lang geleden geen overbodige luxe; mijn Gamma-vrienden hadden een groot hoekbad in de aanbieding, dat met veel wilskracht en een beetje geweld toch precies bleek te passen.

Jammer dat het vullen van de kuip zo lang duurde, dat het water niet warm wilde blijven. Had iets te maken met een te dunne waterleiding. De lokale Baderie had me daar al voor gewaarschuwd. Ze hadden ook gezegd, dat het douchen nooit een feest zou worden zonder nieuwe leidingen en een eigentijdse warmwatervoorziening, maar een advies van een club met zo’n zotte naam neem je natuurlijk met een paar korrels badzout. De old-timer, die jaarlijks mijn geiser kwam schoonmaken dacht daar tenslotte ook heel anders over. “Neen Vermaasch, ik raadt u dat ten stelligsten af. Geysers met eenen kwaliteit, zoalsch deezen Valiant uit het jaar onzes Heeren negentienhonderdendrieënvijftig worden vandaagh den dagh niet meer vervaardight”.

Drie jaar geleden werd ik aan beide heupen geopereerd. Zonder ingrijpende huisvlijt zou het douchen, ondanks de verplichte thuiszorg, drie maanden lang knap lastig worden. Een handig instapgat was snel in de badkuip gezaagd en de thuiszorgsters vergaapten zich aan dit toonbeeld van zelfzorg! Ze konden hun inzet beperken tot het aanreiken van de handdoek, het afdrogen van mijn voeten en het strikken van mijn veters. De resterende achttien minuten konden besteed worden aan ongemakkelijke social talk en het kijken naar mijn torso, waarbij blikken op mijn gereedschap (conform de richtlijnen) opzichtig werden vermeden. Na mijn volledig herstel koos ik voor een eenvoudige douchebak. Geen douchegordijnen, die altijd ongewenst intiem worden met je rug en benen. Geen halfdoorzichtige glaswandje, dat lief zo wenselijk intiem en sexy leek: er moet toch enig gevoel van vrijheid zijn tijdens het sproeien? Schouders, ellebogen en knieën zijn de belangrijkste waterverstrooiers en eigenlijk mag je die dus niet bewegen als je streeft naar een dweilloze badkamer. Het is niet moeilijk om de stralen vooral over je rug te laten lopen. Dat kan iedereen. Oksels, kuiten en voeten zijn veel lastiger, om over haren wassen maar niet te spreken. Vanochtend was de techniek eindelijk volmaakt. Met ingewikkelde trage draai- en strekbewegingen is de perfectie bereikt en iedere druppel uit mijn evenzo traag stromende douchekop benut. Nooit aan tai-chi gedaan maar dat leer je dus vanzelf! Het leven is zo mooi; er zijn altijd weer nieuwe uitdagingen en je kunt de lat steeds hoger leggen. Nu nog leren nooit meer over de bril te plassen…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *