Explosies!

Ze zeiden gespecialiseerd te zijn in games en actiefilms. “Kom mee, gaan we even binnen kijken, dat wordt leuk”, zei ik tegen lief. Binnen liep ik een strakke lijn naar de balie en sperde mijn ogen wijd open. “Heeft u misschien een spannende film voor ons”, vroeg ik met onmenselijk lage stem. De verkoper bevestigde dat en stelde voor om even rustig rond te kijken. Ik bleef hem vijf seconden recht in zijn ogen kijken en zei: “dat vroeg ik niet, ik vroeg of u een spannende film voor ons heeft”. Hij raakte al wat van zijn stuk en zei precies wat ik graag wilde horen: “misschien is de nieuwe James Bond iets voor u?” “Zitten daar veel explosies in” vroeg ik argwanend. “Ik heb weleens een James Bond gezien, maar daar zaten heel erg weinig explosies in. Helemaal op het einde een paar. Zit je anderhalf uur popcorn te proppen tot er eindelijk iets gebeurt? Niet mijn idee van een actiefilm!”.

De verkoper was nu op zijn hoede: ”u wilt dus eh….een film waarin eh…..veel explosies voorkomen?” “Ja, en ontploffingen natuurlijk. Neem aan dat u het verschil kent? Liefst een film die met een onheilspellend stilleven begint. Een hagedis op een rotsblok of zo en dat die dan opeens met een gigantische rotknal uit elkaar spat! En daarna minimaal 90 minuten van onwaarschijnlijke vuurzeeen, pijnkreten en daverend onheil”. De verkoper was nu zichtbaar ongemakkelijk en leek te twijfelen of hij een ambulante hulpverlener moest bellen. Zijn ogen zochten steun bij lief, die het spelletje tot nu toe met volkomen neutrale blik mee had gespeeld. Op dat moment haakte ze echter af en deed alsof ze iets interessants naast de balie had gezien. Kon ik me wel voorstellen; ik had zelf ook wat moeite in mijn rol te blijven. “Tja, nou, u zou kunnen gaan voor de Transformers? Beetje weinig verhaal, maar wel veel explosies?” Ik haalde mijn schouders op en bleef hem aankijken zonder met mijn ogen te knipperen: “….OK”, zei ik, “we hebben een gesprek! Aardig geprobeerd maar die HEB ik allemaal al”. In een vertwijfelde poging van me af te komen deed hij nog een laatste suggestie: “de nieuwste Mad Max dan misschien?”

“Mad Max, Mad Max?” kauwde ik hem na. “Dertig jaar geleden dat er een Mad Max is uitgekomen en u beweert dat er een nieuwe is? Wil ik zien!” Opgelucht haalde hij adem en haastte zich om Mad Max -Fury Road- uit het schap te halen. Negenvijfennegentig moest hij kosten en ik keek met wijd opengesperde ogen naar het frontje. Het laatste onderdeel van het spel kon beginnen. Ik haalde mijn portemonnee tevoorschijn, die ik vooraf al had geladen met losse muntjes. Met een verbeten blik en mijn tong tussen de lippen begon ik het bedrag uit te tellen…. twee munten van twee euro, drie van vijftig cent, zes van twintig, elf dubbeltjes en negentien stuivers later keek ik hem verbijsterd aan. “Ehh…laat de rest maar zitten, het is wel goed zo” zei hij. Prachtige one-liner! Zonder te bedanken draaide ik me om en sleepte lief aan de hand naar buiten. “We gaan NU naar huis schat. Wordt een mooie avond!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *