Leeslichtje

Ik was ziek; iets griepigs, ontstekends, ik weet niet precies wat. Het zat niet lekker. Ik wilde in ieder geval vroeg naar bed, weg van de wereld, weg van het samenzijn, weg van haar, al zei ik natuurlijk alleen het eerste. Om negen uur ging ik naar boven. De kinderen lagen al op bed en ik dacht dat twee paracetemolletjes geen kwaad zouden kunnen. Het bed was net verschoond; een aangename verrassing. Onze geuren waren weggewassen, alsof ze nooit hadden bestaan. Geen spoor meer van haar middeltjes tegen voorhoofdsholte-ontsteking, geen spoor meer van liefde, het was stil en donker. Dankbaar voor deze steriliteit viel ik in slaap.

Een paar uur later hoorde ik haar de trap op stommelen. Ze deed het licht aan; ik deed of ik sliep. Er was een tijd geweest, dat ze in vergelijkbare situaties, haar best deed mij niet wakker te maken. Toen liet ze het licht nog uit en gunde mij de rust, die ik, om wat voor reden dan ook, nodig leek te hebben. Nu niet meer. Zonder te kijken wist ik wat ze deed. Bekende rituelen. Ogen schoonmaken, tanden poetsen, nachtcreme, kleren uit. Ieder kledingstuk heeft zijn eigen geluid: de laarzen met lerig gewring en twee harde klonken, haar T-shirt bijna geluidloos. Sokken met twee korte rukken, de jeans met een lang schurend geluid langs haar benen. Dan komt ze onzacht op de rand van het bed zitten. Een korte klik voor de sluiting van haar bh, gevolgd door het uitrekkende elastiek van haar bandjes. Op dat moment klinkt het gevoelloos, ontdaan van erotiek, als in de HEMA of een bejaardentehuis. Hoewel ik dat eigenlijk niet kan horen, weet ik dat ze haar slip uitdoet: ik voel het door de beweging van het matras. Het leek een eeuwigheid te duren; ik wilde dat ze klaar was zodat de slaap alles uit kon wissen wat er uitgewist kon worden, zodat het ongemak uit de lucht verdween. Zover was het nog niet. Ze zucht vermoeid, dronken, ge├»rriteerd of eenzaam. Waarschijnlijk allemaal tegelijk. Ze staat weer op en haalt een glas water uit de badkamer. Struikelt stil vloekend half over haar laarzen. Licht uit, leeslampje aan. Het dekbed wordt opgetild en ze schuift er met voelbaar ongenoegen onder. Haar rug raakt de mijne. Een ongewenste intimiteit, maar ik hou vol dat ik slaap! Terugtrekken zou mijn leugen verraden! Het kwartier dat ze nog in haar boek leest lijkt een uur te duren aan mijn kant van het bed. Een uur van eindeloze eenzaamheid. Een uur dat eindigt door een verlossend klikje van het leeslicht. Ineens is het eindelijk weer donker achter mijn gesloten ogen. Tijd om te vergeten, te slapen, te ontkennen. Morgen gaat het beter…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *