50 tinten

Lang geleden had ik een vriendin, die mij ‘de Stam van de Holenbeer’ leende. Een boek dat hypte rond de eeuwwisseling. “Moet je eens lezen”, zei ze, “Is een leuke verbeelding van het leven in de pre-historie!” Een boek lezen is voor mij een boek lezen, dwz van voren naar achteren, niet stiekem op de laatste bladzijde kijken en niet een stuk verder bladeren als het niet meer boeit. Na 50 bladzijden was ik wel klaar met die Holenbeer, maar goed, ik hield van haar en modderde lusteloos nog 100 pagina’s door. “En?”, vroeg ze de volgende keer nieuwsgierig, “Wat vond je ervan?” “Nou, het begin was best leuk, maar daarna werd het al gauw oer- en oersaai!” Ja, vond zij ook wel, maar ze zei, dat ze regelmatig doorbladerde naar de ‘naughty parts’ oftewel de stukken waar het over sex ging! Vrouwen en sex @//$##: helse combi! Ineens begreep ik ook hoe mijn ex zo snel door al die Bouquet-reeks-dingen heen was gekomen. Ik had er zelf ook wel een paar gelezen, maar nooit vermoed, dat ze het echt warm had gekregen van zinnen als “hij trok haar ruw naar zich toe, kuste haar liefdeloos op haar mond en……ze voelde zijn harde mannelijkheid!”

Bij die 50 shades is het allemaal een graadje heftiger geworden. 2,2 Miljoen exemplaren verkocht in Nederland betekent, dat de helft van alle volwassen vrouwen het in hun boekenkast hebben staan! De kans is groot dat een vrouw liegt als ze zegt dat ze het niet heeft gelezen! Deze week vijf voorstellingen per dag in Harderwijk! Lastig om daar als man tegenaan te schrijven; eerst even de veiligheidsgordels vastsjorren. Ten eerste dus nee, ik heb het boek niet gelezen; wel de inkijkpagina’s van bol.com. Ten tweede, nee, ik ga niet naar de film en lief heeft daar hopelijk ook geen behoefte aan. Wij wonen niet samen en ze heeft dus een groot leven waar ik niets van weet. Misschien heeft ze de 50 shades toch wel ergens onder haar bed liggen? Misschien heeft ze, zonder het mij te vertellen, ook al ingetekend voor die hypende Masturbation Masterclass van Christine le Duc? Jammer dat je zo weinig met zekerheid kunt zeggen. Voor zover ik weet gaan er geen vrienden of bekenden naar die film. Nou ja, misschien is er een verschil tussen wat je doet en wat je zegt dat je doet? Vooral bij sex is dat niet ongewoon en misschien moeten we er daarom juìst wèl heen? Om te kijken wie we tegenkomen. Misschien gaat iedereen er wel heen en zijn wij straks het enige koppel in Nederland, die hem nìet heeft gezien? Al tobbend viel ik in slaap.

Ik droomde, dat we in de rij stonden om onze kaartjes af te halen. “Hé jullie ook?”, “Ja, wij ook! Mijn vrouw vond het boek zóóó spannend: heeft ons leven veranderd!”. “Kan ik me voorstellen,” zei ik met een routineus knipoogje. “Wij zijn zelf eigenlijk nooit erg zuinig geweest op elkaar, als je begrijpt wat ik bedoel”. Tot zover vond ik het nog grappig, maar mijn droom zapte meedogenloos door naar een blik op het BDSM-keldertje van onze vrienden! Nachtmerrie! Nog een scene verder zaten we bij hun thuis, waar ik ‘het onderwerp’ ongemakkelijk probeerde te vermijden. Uren praatte ik met mijn vriend over zaaddodende onderwerpen als zijn postzegelcollectie, maar het had geen zin. Na een paar glazen was onze gastvrouw over de drempel en liet haar nieuwe halsband aan lief zien!…. Nat van het zweet werd ik wakker. Naast me rekte lief zich ontspannen uit. Blij, dat we dit niet hadden meegemaakt! Fijn, dat de bioscoop en alles wat daarop volgde maar een bizarre droom was geweest. Een ijskoude douche helpt om de beelden te laten verdwijnen. Zij heeft dan al gezorgd voor eitjes, koffie en krant: de lieverd. “Zullen we vanavond naar een film gaan?”, vraagt ze. (slik)…Ik doe mijn best om neutraal te klinken: “Iets speciaals, dat je graag wil zien?” “Jawel, maar we moeten naar Utrecht geloof ik. Hier draait alleen maar 50 shades”. “Utrecht is leuk, doen we” zei ik opgelucht, “enne……ik hou van je”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *