Superman

 

Vorige week stuurde mijn vriendin mij een pakketje toe. Nee, niks internetterigs hoor! Ze had het ècht helemaal zelf ingepakt, zelf ’n postzegel geplakt en mijn adres opgeschreven. Ik werd er al blij van vòòr ik het opengemaakt had! Er zat een ansichtkaart in met “tot morgenavond, kusjes x x x” en …. een onderbroek met Superman-print! Nou deed me dat echt wel wat, want ik had ik nog nooit een lief gehad die mij zo’n egostrelertje cadeau deed. Dat hoor je niet zo heel erg te vinden, maar toch jeukt dat irritant aan je onderbuik; vooral als een nogal tobberige ex-collega ooit vanuit het luchtledige meedeelde, dat hij met Kerstmis een THE LEGEND-slip kreeg. Mijn ontroering was dus haast oneindig groot en ik stuurde haar een glinsterend bedank-appje.

De volgende ochtend trok ik het helblauwe en nauwsluitende textiel over mijn heupen. In het begin had ik nog niks in de gaten. Er waren weliswaar abnormaal veel vrolijk groetende onbekenden op straat, maar dat kwam natuurlijk door het schitterende herfstweer van dit jaar. Het viel me wel op dat de looppas, die ik nou eenmaal altijd nodig heb om de trein te halen, deze keer verrassend snel ging! En net voordat ik in wilde stappen, trok een oude vrouw aan mijn colbert. “Ach meneer, u ziet er zo sterk uit! Wilt u mij alstublieft even helpen met mijn veel te zware koffers?” Zo stapelden bijzondere momentjes zich op in een hoog tempo en een glashelder patroon maar de kwartjes wilden nog niet vallen.

Pas aan het eind van de middag -toen mijn stem zomaar een half octaaf was gedaald- begon ik het te begrijpen. Heftig hoor! Is net zoiets als rijden op een e-fiets: met dezelfde inspanning als je eerder gewend was, ga je nu opeens twee keer zo snel! Je leven is minstens twee keer zo makkelijk en vier keer zo leuk! Een tijdje terug had ik nog lacherig gedaan tegen mijn vriendin, toen ze vertelde dat ze zich zo sexy voelde als ze jarretels droeg. “Onzin” had ik gezegd, “niemand kan zien dat er aan de bovenkant ingewikkelde riempjes zitten dus mensen gaan je heus niet opeens anders bekijken hoor”. Nu dacht ik daar met schaamte aan terug. Natuurlijk had ze gelijk gehad, de lieve schat! Je rockt je rol pas als grime, kostuum en requisieten helemaal vet zijn en ik was aardig op weg: kon nog niet door muren heen kijken, maar mijn leesbril leek al bijna overbodig!

“Wauw,” krolste ze toen ze de deur open deed. “Wat zie je er mooi uit (kus kus)…. enneh…….HEB JE’M AAN?” “Tuurlijk, prachtcadeau, waarvandaan?” antwoorde ik ongeduldig. “Action”, zei ze “€1,99 waarom?” “Vertel ik je later” loog ik alvast vooruit. Zij hoefde toch niet te weten dat ik er héél dringend vierentwintig van wilde hebben? Je kunt niet àlles uitleggen. En al helemaal niet dat het beste deel van mijn leven nu pas nèt is begonnen……

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *