Don Corleone

Voor de aller-, aller- allereerste keer zat ik bij mijn zoon en zijn vriendin in hùn auto! Zìj reed en mijn zoon had me netjes een plaats voorin aangeboden, maar die had ik net zo netjes weer afgeslagen. “Nee hoor, ik kan best achterin”. Eigenlijk bedoelde ik daarmee te bewijzen, dat mijn fysieke conditie nog geen privileges behoeft. Zie je wel, ik heb totaal geen moeite om me langs de voorzitting te wringen van jullie minuscule Daihatsu Cuore! Dàt lukt me echt prima!….. Zo, in alle rust op de achterbank, word ik me wel extra bewust van alle veranderingen. Achterin de auto van iemand anders is tot daaraan toe, maar dubbelgevouwen zitten in een Daihatsu geeft niet bepaald een Don Corleone gevoel. Het leek of mijn autoriteit op het trottoir achtergebleven was. Zou dit soms het moment zijn waarop de zoon groter is geworden dan de vader? Het bezit van een auto is niet beslissend maar tikt wel hard aan: het spook van afhankelijkheid ligt op de loer!

Mijn  gedachten gingen terug naar wat geweest was. Naar tijden waarin mijn kìnderen op de achterbank zaten. Naar lange ritten waarbij ze verlangend speculeerden op een bezoek aan McDrive. “Ik zie daar een héél erg grote Mmmmmm, paps! Zouden ze daar misschien iets heel erg lekkers verkopen? Iets, waar onze kindermaagjes op dit moment echt behoefte aan hebben? Gisteren zagen we op de televisie, dat ze nu een súúúpergezond Happy Meal verkopen en dat ze er nog steeds Alladin-figuurtjes bij doen, waarvan we alleen prinses Jasmine nog heel ernstig missen?” Natuurlijk speelde ik het spelletje mee: “nee kinders, het kan niet altijd feest zijn. We zijn zo thuis en dan gaat mamma vieze spruitjes koken!” Er lagen drie McDonalds op de route en….dat wisten ze! Bij de volgende M herhaalde zich het toneelstukje. “ooooh dierbare vader, mijn buikje knort en knort: ik ben bang dat ik straks heel vervelend ga worden van de honger.” Bij de derde kregen ze meestal hun zin en ook dat wisten ze al lang!

Vandaag gingen we naar Hilversum, een stad die ik ken als mijn broekzak! Daar aangekomen wilde ik hun laten meeprofiteren van mijn rijke ervaring. “Hier moet je linksaf, dat is korter”, zei ik. “Volgens mij niet”, zei mijn schoondochter in spé. Ze had geen tom-tom, maar wel een Google-uitdraai, die mijn inbreng vernederde tot die van een goedwillende aankomend schoonvader. Ik zag, dat mijn zoon even geen partij wilde kiezen tussen mij en de liefde van zijn leven. Rechtdoor, werd het dus en ik voelde me opeens heel erg oud en overbodig. Mijn kennis werd aan de kant geschoven, verruild voor de platte zekerheden van Google? Dit was een eerste stap naar verder verval, maar ik gaf me nog niet gewonnen. Er was nog een kans op eerherstel. Eén kans om vanuit geslagen positie onverwachts winnend terug te komen. Hilversum heeft namelijk een onnavolgbaar eenrichtingsverkeer-systeem. Het schitterende restaurant waar we heen moesten ligt aan zo’n one-way-weg en heeft een bijna onzichtbare inrit. Hier had Google niet voor gewaarschuwd! En ik ook niet uiteraard. Terwijl ik deed alsof ik verdiept was in een boek, reed het jonge koppel voorin met vier open ogen in de val! Gniffelend luisterde ik naar het voorspelbare gepruttel in de voorste stoelen:

(-Volgens mij had je er hier rechts in gemoeten

-OK, dan draai ik daar wel even om

-Oh, dat mag niet hier

-Shit

-Nou zeg, daar mag je ook al niet in?)

Zo ging dat even door, maar de uitkomst stond vast. Ze kunnen er niet omheen èènnnn…… dáár was-ie-dan: “Paps, we hebben die inrit gemist; weet jij hoe we nu terug moeten?” Ja, natuurlijk weet ik dat! Don Corleone zit weer op zijn plaats! We kwamen veel te laat, maar de strijd om de macht is voorlopig weer in mijn voordeel beslist.
De receptie was erg leuk en liep nogal uit. Veel later dan verwacht reden we terug. Net als vroeger na een drukke dag, waren we moe en hongerig. Om de een of andere reden gaan mijn zoon en zijn vriendin nog steeds graag naar McDonalds. Ik niet, maar als een echte Don herstelde ik de familie-verhoudingen met een simpel gebaar: “hé Monique, stop even bij die Mmmm, dan tracteer ik!” Zij zijn weer klein, ik weer groot!

Één reactie op “Don Corleone

  1. Abigail op

    Tof dat ik net zo’n Don Corleone als vader heb. Goudgraver je hebt helemaal gelijk. Zeer groot(s) dat de Don is teruggekeerd & de kinderen soms gewoon kind laat zijn. Dat kan goed bij de Mmmac. Ja, ik snap die liefde van je zoon & zijn verloofde wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *