Bert Bullet

De enige roman die Goudgraver ooit schreef!

Bert Bullet is een manische gunroller / onrechtbestrijder, die het geheim van de Falcon-Baby wil oplossen. Samen met een bende premiejagers bindt hij de strijd aan met 28 vroeg gefeminiseerde vrouwen en hun (natuurlijk Duitse) psychiater dr. Wolfgang Muller.

(fragment/spoiler)…..De enige die niet naar Dorothy luisterde was Bert Bullet. Hij had er flink de pest in: zijn vriendin was blijkbaar ingepikt door die idioot van een Muller, zijn legertje was nogal oneervol uit elkaar gevallen en het begon erop te lijken dat het recht helemaal niet zou zegevieren, tenzij….. oooooh ja natuurlijk,….. zo moest het zijn! Niet de belegering van Red Devil Gulch maar DIT was het moment van Bert Bullet!….. Langzaam stond hij op uit zijn stoel. Zijn rechterhand gleed naar de rechterheup en de linkerhand zocht de vrije ruimte voor een perfecte balans. Ergens in zijn achterhoofd klonken nog scherpe woorden (“ik zei GA ZITTEN Bert Bullet!”) maar hij was niet te stoppen. Zijn vingers voelden reeds het koele staal en in een vloeiende beweging richtte hij zijn revolver en spande de haan. Zijn ogen vernauwden zich tot scherp afgetekende spleten en zijn tanden knarsten over elkaar, terwijl hij beide mondhoeken naar beneden trok. Een oorverdovende knal vulde de kamer en de kogel trof Dorothy recht in het voorhoofd. In Bert’s beleving duurde het haast een eeuwigheid voor het bloed tevoorschijn kwam en de kogel tevens een gat in de achterzijde van haar schedel forceerde. Op dat moment begonnen de eerste reacties zich af te tekenen bij de omstanders: handen werden ontzet naar het gezicht geheven in een poging het gebeurde te ontkennen. De eerste aaah’s en oooh’s waren al te horen maar Bert was onstuitbaar.

Terwijl het bloed zich over Dorothy’s gezicht en hals verspreidde begon ze haar evenwicht en haar bewustzijn te verliezen. Het moet gezegd: ongewild werkte ze mee aan een sterfscene van ongekend dramatisch gehalte. Haar bovenlichaam zwaaide vervaarlijk en doelloos in het rond alvorens haar knieen begonnen te knikken. Bert’s timing was meesterlijk! Hij ontspande zijn schutterspose en bracht de “gunhand” naar zijn gezicht om hem zo’n 15cm voor de mond stil te houden. Tegelijk met het neerkomen van Dorothy’s levenloze lichaam, blies hij met een krachtige ademstoot de kruitdamp uit zijn Colt. Hij wist dat hij met deze daad en vooral door de gratie en de stijl waarmee deze verricht was, eindelijk bijgeschreven zou worden in de analen van het Wilde Westen als een van de allergrootsten! Hij wist dat hij nu Geraldine eenvoudigweg achterop zijn paard had kunnen zetten. Dat hij het losgeld voor de Falcon-baby had kunnen opstrijken, maar Bert was slim: de allergrootsten pakken niet direct het tastbare succes. Pas met een goed verzorgde aftocht en een pakkende one-liner kun je een legende worden!

Hij draaide een kwartslag, waarbij hij het geliefkoosde staal in de geborgenheid van de holster liet glijden. Ernstig keek hij de vrouwen, dr. Muller en de sheriff aan en sprak historische woorden. “Moge God het haar vergeven want……ik zal het niet doen”. Om extra uitdrukking te geven aan de kwelling, die het bestrijden van onrecht nou eenmaal met zich meebrengt, wierp hij een lange, emotieloze blik op Geraldine. Deze blik kon vertwijfeling, hoop, liefde en minachting inhouden, misschien een mengeling van dit alles? Of misschien was het alleen maar minachting? Feit is dat Geraldine er diep van onder de indruk was. Tenslotte draaide hij zich om en verliet de woning met trage passen. Vol achting en respect maakte de menigte ruim baan; niemand zei een woord. Buiten aangekomen hees hij zich op zijn paard en zonder om te kijken verdween hij in de snel vallende duisternis……..